De Israël-supporters zeggen dat Palestijnen hun eigen lot hebben veroorzaakt, omdat de omringende landen Israël onmiddellijk na de onafhankelijkheidsverklaring in 1948 hebben aangevallen. 

In werkelijkheid probeerden zowel Syrië als Egypte in 1947 herhaaldelijk om het conflict door het Internationaal Gerechtshof te laten beslissen, via een adviesopinie.

Adviesopinies zijn niet bindend, maar Arabieren wilden deze opinie als bindend erkennen. Zij wilden verschillende vragen stellen: 

1. Waren de Balfour-verklaring en het Brits Mandaat Palestina legaal? Of was het mandaat in strijd met de eerdere Britse belofte op een onafhankelijke Arabische staat?

2. Was de VN bevoegd om Palestina te verdelen? Moest niet de lokale bevolking over het lot van Palestina beslissen, volgens het principe van zelfbeschikking? Het principe van zelfbeschikking vereist dat men de lokale bevolking raadpleegt bij territoriale veranderingen, bijvoorbeeld via een referendum.

In 1948 wilden Arabieren nieuwe vragen stellen:

3. Was de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring legaal? 

4. Wie had de soevereiniteit over Palestina toen Groot-Brittannië vertrok? 

5. Waren de Arabieren of de Israëliërs de agressors?


Israëlisch verzet

De Yishuv raadpleegde twee prominente juristen: Shabtai Rosenne en Hersch Lauterpacht. Lauterpacht was een van de grootste geleerden in volkenrecht en later rechter bij het ICJ. (Hij was een van mijn helden omdat ik stelde in mijn masterscriptie in de filosofie dat individuen staten in internationale hoven zouden moeten kunnen aanklagen. 

Lauterpacht schreef een boek waarin hij bepleite om een internationaal hof voor mensenrechten te stichten.) Rosenne en Lauterpacht adviseerden het ICJ te vermijden want het was niet evident dat de Israëliërs gelijk hadden. Het hof kon makkelijk beslissen dat Palestina van de Palestijnen was. Sterker nog, Lauterpacht vond de Israëlische argumenten onzin.

Lauterpacht’s hypocrisie

Landen zijn niet verplicht om hun conflicten in internationale hoven te beslechten. Lauterpacht daarentegen streed om internationale hoven verplicht te maken. Hij wilde ook dat de ICJ-adviesopinies sterker zouden worden. Alleen VN-organen, zoals de Veiligheidsraad en de Algemene Vergadering, kunnen een adviesopinie vragen. Lauterpacht daarentegen wilde dat ook individuele landen adviezen konden vragen. 

Dus, volgens zijn idealen zouden Syrië en Egypte zelf een adviesopinie moeten kunnen vragen. 

In strijd met zijn filosofie, adviseerde Lauterpacht een adviesopinie te voorkomen. 

De Israëliërs voorkwamen met lobbywerk dat Arabieren voldoende stemmen kregen.

John Quigley beschrijft het bovenstaande uitgebreid in het boek The Legality of a Jewish State, uitgegeven door de vooraanstaande juridische uitgeverij Cambridge University Press.

Einde van de Oslo-akkoorden en annexatie van bezette gebieden

Een nieuw wetsvoorstel in Israël wil de Oslo-akkoorden annuleren en de Israëlische controle over de Westelijke Jordaanoever uitbreiden, ook in Palestijnse gebieden. Het doel is de annexatie van heel Palestina, van de rivier tot de zee. Een ander wetsvoorstel wil Gaza koloniseren.

Alleen als veel landen de Palestijnse staat erkennen, kan deze totale vernietiging van de Palestijnse staat worden voorkomen.

 https://www.mihai.nl/internationaal-recht/de-strijd-om-palestina-had-in-1947-juridisch-beslist-kunnen-worden/?fbclid=IwY2xjawR2YgBleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe1eljZMQf4kBq3AnL7NnUsdJgwdhlPEL5Q7u9OYzXSAYrOw0BAxhywrHJGc4_aem_MnABZMGfwbiJ-oDFjJlb0w

Geredigeerd door Pascale Esveld