dinsdag 3 november 2026

 

Exclusive: British state targets Palestine Action with yet another crooked trial

Once again, the British state is exploiting anti-democratic terrorism measures to secure convictions of Palestine Action defendants who targeted an Israeli weapons plant. UK media is currently forbidden from reporting on the trial.

From October 5th, an eight-week-long trial of nine Palestine Action activists known as the Instro 10 will begin at London’s Old Bailey. The defendants are accused of criminal damage, burglary – trespass including criminal damage – and violent disorder. 

In keeping with several recent cases brought against the activist collective, which the British state proscribed as a terrorist entity in July 2025, the jury and public are not allowed to know – and the British media is prohibited from reporting – that if activists are convicted of any offenses, they could be sentenced as terrorists.

Palestine Action is a direct action protest group which successfully forced four weapons plants run by the Israeli state-owned company Elbit Systems to close. In several cases, juries acquitted activists after they argued that the property damage they caused saved countless lives in the besieged Gaza Strip, where Israel stands accused of committing genocide. Having suffered millions in damage as it was repeatedly forced to cease production, Elbit and the British state began conspiring to crack down on the activists. This resulted in the effort to stack the legal deck against Palestine Action defendants.

This June, four activists received prison terms ranging from nearly five to over eight years due to the subsequently applied “terrorist connection” label. The judge prohibited the defendants from discussing their motives or arguing that their actions were intended to prevent far graver crimes being perpetrated by Elbit’s weapons.

By denying defendants particular legal defenses, British authorities are attempting to rubber-stamp convictions, and ramming through sentences that are far harsher than for criminal offenses. Had the Instro 10 been publicly charged with “terrorist” offenses, they would have had an opportunity to effectively argue their case properly in open court. But under the new, nakedly undemocratic rules, they are muzzled by judicial decree. 

The Instro 10’s names are Nasser Akhtar, Elliot Wilson, Maximillian Dixon, Nirad Abrol, Seirol Davies, Xavi Davies, Eoin O’Meara, Hannah Davidson, Yulia Brigadirova.

On June 17 2024, Palestine Action descended on the British headquarters of weapons factory Instro Precision, a subsidiary of Israeli arms manufacturer Elbit Systems. Instro’s CEO is Dagan Yogev, an Israeli military veteran who was a major during Tel Aviv’s 2006 assault on Lebanon. After leaving the IDF, he worked in senior positions within Elbit’s Israeli headquarters. Instro produces targeting equipment which has been used in genocidal assaults on Gaza and Southern Lebanon.

Seven Palestine Action members broke into the factory, inflicting reportedly in excess of £1 million ($1.32 million) in damage. Two days later, an Instro Precision state export license to Israel was cancelled, perhaps due to the firm’s inability to fulfill the order in the wake of Palestine Action’s visit. 

The seven activists responsible were arrested on-site, and released on bail within 24 hours. Counter-terror police were not involved at any stage. By this point too, not a single Palestine Action activist had been accused of terrorism, or charged under the Terrorism Act. 

Unbeknownst to Palestine Action, a secret meeting occurred within 10 days of Instro Precision being struck, at which the Crown Prosecution Service discussed “the resource implications” of PA’s proscription as a terrorist organization with senior British counter-terror officers. In other words, prosecutors and police were weighing the potential financial windfall they would reap by designating Palestine Action as a terrorist group.

The Grayzone has reviewed heavily redacted records of the meeting. They contain powerpoint charts replete with a “threat matrix” indicating how citizen political activity is categorized by authorities as “high level aggravated activism,” or “terrorism.” The former activity is defined as activism involving “unlawful behaviour that has… a significant negative impact on UK businesses.”

In March 2025, around the time Britain’s Proscription Review Group met to determine whether Palestine Action should be proscribed as a terrorist group, British authorities brought charges against activists who targeted the Instro factory. Initially, they were accused of the same crimes as the Filton Six: aggravated burglary, criminal damage and violent disorder, with a “terrorist connection” covertly applied on the basis of serious property damage. But in July, when then-Home Secretary Yvette Cooper announced PA’s proscription, she cited the Instro case as an example of “violence” perpetrated by the group.

Despite the highly politicized terror designation, a British court was forced to drop charges of aggravated burglary against the Instro 10, indicating that neither police nor prosecutors possessed any evidence Palestine Action intended to harm any person. Indeed, during its five years of operation, PA has conducted hundreds of direct actions without injuring a single person. 

This August, as Palestine Action appealed its proscription in the UK, the administration of US President Donald Trump designated the group as a global “terrorist” threat. This appears to have been, at least in part, an effort to bolster the dubious case against the philanthropist and Palestine Action supporter Fergie Chambers, who faces extradition to the US from Spain for supporting “foreign terrorist organizations.” 

From Washington to London, governments are stripping away their patina of liberal democracy to protect their relationship with Tel Aviv. Counter-terror legislation is now the weapon of choice in their war on citizens who seek to obstruct Israel’s genocide machine.

https://thegrayzone.com/2026/10/01/british-palestine-action-crooked-trial/


maandag 26 oktober 2026

De nieuwe geluidsgrenzen rond Schiphol bieden vooral ruimte voor méér geluid. ‘Met deze grens zeg je: alles wat Schiphol wil moet kunnen’

 


De nieuwe geluidsgrenzen rond Schiphol bieden vooral ruimte voor méér geluid. ‘Met deze grens zeg je: alles wat Schiphol wil moet kunnen’

Luchtvaart De nieuwe geluidsgrenzen rond Schiphol moeten omwonenden eindelijk beschermen tegen vliegtuiglawaai. Maar ze bieden vooral ruimte voor méér geluid, blijkt uit onderzoek van NRC. Boven delen van Amsterdam kan Schiphol ’s nachts 80 procent meer lawaai maken dan de luchthaven volgens berekeningen nodig heeft.
  • Gepubliceerd op
Vliegtuig boven Amsterdam.
— FOTO SASJA VAN DIGGELEN
De nieuwe geluidsgrenzen voor Schiphol zijn dermate ruim vastgesteld, dat de overlast voor omwonenden tientallen procenten hoger kan uitvallen dan volgens geluidsberekeningen nodig is. Dat blijkt uit onderzoek van NRC.
De grenzen voor geluidsoverlast rond de luchthaven die minister Vincent Karremans (Infrastructuur, VVD) wettelijk wil vastleggen zijn formeel juist bedoeld om bewoners rechtsbescherming te geven tegen geluidshinder. Daarvoor is voor 207 zogenoemde ‘handhavingspunten’ rond Schiphol in ‘grenswaarden’ vastgelegd hoeveel lawaai de luchthaven op elk van die plekken jaarlijks mag maken.
De minister benadrukt dat de grenswaarden „geen extra ruimte voor structureel meer of luidruchtiger verkeer” bevatten. Maar uit een analyse van NRC (zie inzet) blijkt dat de grenswaarden zo ruim zijn gemaakt dat ze soms tientallen procenten meer geluidsoverlast mogelijk maken dan op grond van de meest ongunstige scenarioberekeningen nodig is voor de 478.000 vluchten die de minister jaarlijks wil toestaan. Dat gebeurt ook boven dichtbevolkte gebieden zoals de Bijlmer en Duivendrecht.
In de nacht is dit effect het grootst. Op meer dan de helft van de nachtelijke ‘handhavingspunten’ rond Schiphol kunnen omwonenden ’s nachts een kwart méér geluidsoverlast krijgen dan wat er volgens berekeningen maximaal nodig is voor het toegestane aantal vluchten. Dit terwijl zeventien gemeenten rond Schiphol de minister begin dit jaar juist opriepen om de luchthaven ’s nachts te sluiten vanwege de „slaapproblemen, verhoogde stress en hart- en vaatziektes [en] verminderde cognitieve functies die met nachtrustverstoring gepaard gaan”.
Volgens hoogleraar akoestiek Maarten Hornikx van de TU Eindhoven krijgt de luchthaven veel ruimte. „Met deze grenswaarden zeg je: alles wat Schiphol wil moet kunnen. Dit is geen keuze in het belang van de volksgezondheid, dat is duidelijk.” Emeritus hoogleraar statistiek John Einmahl beaamt dat: „De grenswaarden zijn extreem hoog, daar heb je als luchthaven geen last van.”

Verstilling niet afgedwongen

De hoge grenswaarden geven niet de ruimte om jaarlijks meer dan 478.000 vluchten af te wikkelen – dat aantal wordt apart als wettelijk maximum vastgelegd. Maar wel om bijvoorbeeld ongestraft lawaaiiger vliegtuigen te gebruiken. Of om vaker vliegroutes boven dichtbevolkte gebieden te gebruiken, iets wat Schiphol zegt juist zo veel mogelijk te willen beperken.
Eerder wezen de commissie voor de milieueffectrapportage (mer) en de inspecteur-generaal van de Inspectie Leefomgeving en Transport hier ook al op. Die laatste schreef aan de minister dat de „statistisch berekende extra marge” ervoor zorgt „dat de begrenzing van de overlast beperkt wordt”. Volgens de commissie mer zijn de grenswaarden te ruim om de beloofde verstilling van de vloot af te dwingen. „Daardoor kan de huidige hindersituatie blijven bestaan.” Maar hoeveel extra ruimte de luchthaven kreeg kon NRC pas nu becijferen, omdat het ministerie vorige maand een deel van de waarden uit de scenarioberekeningen publiceerde.
Volgens minister Karremans zit er nog een extra slot op de deur om omwonenden te beschermen tegen extra hinder. Dat is het Totaal Volume Geluid (TVG), een norm die het totaalgeluid van Schiphol in een jaar begrenst. Maar volgens de commissie mer zijn de grenswaarden en de TVG zo ruim dat ook 500.000 vluchten zónder geluidsbeperkende maatregelen erin passen.
Dit is opmerkelijk, want in het Luchthavenverkeerbesluit is weliswaar afgesproken dat Schiphol mag groeien, maar alleen als vliegtuigen minder lawaaiig worden of routes boven dichtbevolkte gebieden worden ontzien. „De bescherming van omwonenden bepaalt de groeimogelijkheden”, bepleit de Staat in een rechtszaak tegen omwonenden die betere bescherming eisen. Dat is hier dus niet het geval. De grenswaarden en de TVG bieden ruimte voor méér vluchten zonder de beloofde verstilling.

Politieke keuze

Bij het bepalen van de geluidsgrenzen zijn in opdracht van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat 25.920 verschillende scenario’s doorgerekend. In die scenario’s zijn extreme weerpatronen, lawaaiige vliegtuigen en ongunstige vliegroutes verwerkt. Dat leverde voor elk handhavingspunt duizenden mogelijke grenswaarden op. Het ministerie heeft als grenswaarde niet de meest lawaaiige uitkomst van deze berekeningen genomen, maar voor álle handhavingspunten een grenswaarde vastgesteld die daar nog boven ligt. Op twee derde van de handhavingspunten is ruimte voor minstens 10 procent méér vliegverkeer dan wat volgens het extreemste scenario nodig zou zijn.
In een reactie schrijft een woordvoerder dat deze extra geluidsruimte nodig is omdat de berekeningen ondanks het „omvangrijke” aantal scenario’s „geen garanties [geven] dat ook niet-onderzochte variaties zijn afgedekt”. Om die af te dekken zijn met een „statistische methode” de grenswaarden hoger vastgesteld. De methode levert volgens het ministerie geen „extra ruimte” op.
„Het is een politieke keuze om de grens zo hoog te leggen”, zegt emeritus hoogleraar statistiek Einmahl. „Dat is geen onvermijdelijke uitkomst van een statistische analyse. Bovendien is de gehanteerde statistische methode ongebruikelijk en discutabel.”
Over het argument van het ministerie dat vanwege niet-onderzochte variaties een extra marge bovenop de ruim 25.000 berekende scenario’s nodig was, zegt Einmahl: „Alle variaties die bekend zijn moet je doorrekenen. Om dan te zeggen: we weten niet alles dus we gooien de grens maar omhoog, daar is geen goede motivatie voor.”
Volgens het ministerie is het „onmogelijk” om alle variaties door te rekenen, omdat de vliegoperatie „moeilijk voorspelbaar” is en er „duizend-en-één mogelijkheden” zijn. Bovendien zou dat „de illusie [wekken] dat alle onzekerheden zouden zijn afgedekt”, aldus het ministerie. Het ministerie ontkent dat er een politieke keuze is gemaakt om de grenswaarden hoger vast te stellen dan nodig.

Ongestraft

De afgelopen vijftien jaar waren er ook al grenswaarden, maar overtredingen werden gedoogd. De luchtvaartinspectie mocht bij overschrijding niet handhaven. In het nieuwe Luchthavenverkeerbesluit, dat minister Karremans deze maand wil vastleggen, mag dat wél.
Bij het berekenen van de grenswaarden in de 207 nieuwe handhavingspunten werden eind 2023 twee opties uitgewerkt, blijkt uit interne stukken van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. Eén variant met strengere grenswaarden (en dus) een hogere overschrijdingskans. In deze variant lag het „accent op lokale bescherming”. In de tweede variant lag het „accent op operationele flexibiliteit” voor de luchthaven. Dat leidde tot ruimere grenswaarden waarbij de overschrijdingskans „(nagenoeg) nul” is.
Het ministerie koos uiteindelijk voor grenswaarden met een „lage overschrijdingskans”, bevestigt een woordvoerder van het ministerie, zodat zo min mogelijk „stuurmaatregelen” genomen hoeven te worden. Met andere woorden: een grenswaarde die zo hoog is dat er eigenlijk nooit ingegrepen hoeft te worden. Dan zijn de grenswaarden in het jargon van het ministerie „robuust”. Ze hinderen de operatie van Schiphol niet.
Het gevolg is dat in De Kwakel, Badhoevedorp en Aalsmeer ’s nachts (meer dan) dubbel zo veel lawaai kan worden gemaakt dan op grond van de berekeningen nodig is. In de Bijlmer, Duivendrecht en Diemen kan Schiphol ’s nachts zo’n 80 procent meer geluid maken.
Overdag is in de Bijlmermeer en Noordwijkerhout ruimte voor bijna 40 procent meer geluidsoverlast. In Muiden, Diemen, Duivendrecht, Bullewijk (Amsterdam Zuidoost) en het Amstelkwartier in Amsterdam – dichtbevolkte gebieden waar veel wordt gebouwd – is overdag ruimte voor ongeveer een kwart tot een derde extra geluidsoverlast.
Zes milieu- en bewonersorganisaties, waaronder Mobilisation for the Environment (MOB), Milieudefensie en Stichting Recht op Bescherming tegen Vliegtuighinder (RBV), gaan het nieuwe Luchthavenverkeerbesluit aanvechten, kondigden zij vorige week aan. Volgens hen legaliseert het besluit jarenlange illegale overlast en schaadt het de gezondheid van omwonenden.